Light and Cox, Chapter 7: Facilitating Small Group Teaching

Áhugavert komment á bls. 116. Ég held að það hafi ekki alltaf verið þægilegt að vera með mér í hóp. Ég get átt það til að vera control freak.

Where a group is really nothing more than a collection of individual learners, some learning may take place, but the expectation m small groups is that there will be a sense of
belonging and enjoyment, and sharing of ideas and experience. If individuals
feel that they have not actually contributed something to the
group, they are likely to feel a sense of frustration.

Spurning hvernig hægt er að sníða verkefnið þannig að allir verði að leggja sig fram.
Áhugaverðar pælingarnar um hlutverk (e. roles) sem kennarinn setur sig í. Mér fannst tafla 7.1 vera fín. Hún dregur saman mismunandi aðgerðir kennarans. Eins og ég hef nefnt áður þá finnst mér ég finnst og fremst vera að kenna smáum hópum í verklegu tímunum. Þá er ég í mörgum hlutverkum og geri allar aðgerðirnar í töflu 7.1. Í fyrirlestrum er ég í efstu 2-3 línunum: kennara miðaður

Tafla 7.2 af bls. 119

Af bls. 121.

Setting ground rules for the group at the beginning  may be particularly important where there is a danger that students might develop thel wrong expectations about how they should proceed and behave.

Ég veit að eftirfarandi á ekki beint við um efni pappírsins. Ég þarf að athuga þetta á næsta misseri almennt í tímum. Ég setti sumar reglur í byrjun misseris sem farið hefur verið (engar tölvur leyfðar í tímum, enginn matur í verklegu stofunni). Fólk er hins vegar að mæta á mismunandi tímum. Það getur mögulega truflað hina nemendurna.

If the ground rules are neither written nor discussed, students are likely
to imagine their own.

Þarf að muna þetta. Á bls. 122:

... since working in small groups is not the best
way of covering the ground in terms of basic knowledge ....

Geri mér grein fyrir að þetta er ekki algilt en ég helt að þetta sé ekki alltaf satt. Kemur aftur að umræðunni sem við áttum í tímanum. Hvers vegna er hópstarf notað? Í verklegu tímunum sem ég kenni þá finnst mér 2 manneskjur vera fullkomin hópstærð. Þau eru að nota tæki til þess að framkvæma mælingar og vinna verkefni tengdu námsefninu í fyrirlestrunum. Ef þau eru tvö þau geta þau rætt saman og komist yfir vandmál með umræðu. Báðir einstaklingarnir geta tekið þátt í mælingum og "tekið á tækjunum". Hins vegar hef ég tekið eftir því að þriðji einstaklingurinn verður oft út undan og leggur minna til málanna. Ég held að líka að það sé óheppilegt að hafa þetta einstaklingsverkefni því tíminn er naumur. Einstaklingurinn getur fests í holu sem tveir einstaklingar gætu komist fram hjá. Mér sýnist þessi mynd (7.4) segja þessa sögu.

Ég held reyndar að ef hópverkefni eru fyrir stærri hópa en 3 þarf að skilgreina skýr hlutverk fyrir hópmeðlimi.
Mig minnir að við komum að þessu í tímanum.
Af bls.126

Geologists and botanists often comment on how they get to know their
students better and relate more fully on field trips.

Ég fékk þessa tilfinningu eftir að hafa kennt fyrsta verklega tímann. Ég kynntist nemendunum betur og persónulegar.
Af bls. 127

On the other hand, asking questions, which simply require short, right or wrong answers, may appear to them more like being interrogated than taking part in an intellectual
discussion.

Góður punktur. Hef haft svona kennara.